Lynne Cox

In 2018 moest Lynne een van de moeilijkste beslissingen van haar leven nemen. Complicaties na een knieprothese leidden tot pijn en verminderde mobiliteit. "Ik zag aankomen dat ik mijn werk niet meer goed zou kunnen doen," vertelt ze. "Daarom besloot ik eerder met pensioen te gaan dan ik eigenlijk wilde. Ik wilde niet dat de kinderen tekort zouden komen omdat ik niet meer kon doen wat nodig was."

Ze valt even stil. "Maar het heeft mijn hart gebroken. Het was ontzettend zwaar. En ergens is dat nog steeds zo."

Lynne onderging een onderbeenamputatie en later volgde een tweede operatie, waarbij een groter deel van haar been werd geamputeerd. Het was veel om te verwerken. Toch richtte ze haar blik ook toen alweer op de toekomst. "Niemand wil een deel van zijn been verliezen," zegt ze. "Maar dat ik daarna weer kon opstaan, lopen en dingen kon doen, dat was geweldig."

Haar man John zag van dichtbij hoe Lynne zich door die periode heen sloeg. Met bewondering én liefde. "Haar veerkracht en hoe snel ze zichzelf weer herpakte… Voor mij zou zoiets verwoestend zijn geweest," vertelt hij. "Maar vanaf het begin had ze die instelling: hier komen we doorheen, dit gaan we overwinnen. Ik ga mijn leven niet in een rolstoel doorbrengen."

Het leven in Martinsville is nu rijk gevuld, precies zoals Lynne het graag heeft. Haar weken draaien om de mensen en dingen die haar het meest dierbaar zijn: haar kleinkinderen, haar man, haar zus, de kerk en natuurlijk muziek.

"Voor sommigen misschien een beetje een saai leven," zegt ze. Maar aan de manier waarop ze het zegt, hoor je dat ze daar zelf heel anders over denkt.

Haar kleinkinderen staan centraal in dat leven. Lynne en John zijn nauw betrokken bij hun leven en meerdere dagen per week zorgt Lynne voor haar vijfjarige kleindochter Lorelai. Hun dagen samen hebben een rustig, ontspannen ritme. ’s Ochtends zijn ze in de tuin bezig met onkruid wieden en planten. ’s Middags staan ze samen in de keuken, waar Lorelai bloem mag afmeten en koekjes versiert.

"Spelen is voor haar ook leren," vertelt Lynne. "Als we cake of koekjes bakken, laat ik haar zelf afmeten. Dat soort dingen." De leerkracht in Lynne is eigenlijk nooit helemaal gestopt met lesgeven.

De tuin is voor hen samen een bijzondere plek geworden. Lorelai kan er met haar handen in de aarde wroeten en zien hoe planten groeien, terwijl Lynne alles in haar eigen tempo en op haar eigen manier kan doen. Het is precies zo’n activiteit waarvan ze ooit bang was dat haar amputatie die van haar zou afnemen. In plaats daarvan is het nu juist iets wat ze enorm koestert.

Ook haar andere kleinkinderen hebben ieder hun eigen plekje in oma's wereld. Hunter is dol op Play-Doh. Brooke is nog aan het ontdekken wat ze leuk vindt, en Lynne geeft haar daar alle ruimte voor. "Door mijn ervaring als leerkracht zie ik welke dingen ik erbij kan pakken, welke creatieve activiteiten we bijvoorbeeld samen kunnen doen."

John ziet heel duidelijk wat Lynnes herwonnen mobiliteit voor hen betekent. Dat ze aanwezig kan zijn én actief mee kan doen met haar kleinkinderen, is voor hen allebei van onschatbare waarde. "Het is mooi om te zien dat ze zelfstandiger is geworden en weer meer dingen kan doen," vertelt hij. "Het heeft haar mentaal goed gedaan. En ze hoeft niet steeds op mij te vertrouwen om dit of dat voor haar te doen."

Ook binnen de kerk heeft Lynne een flinke nieuwe taak op zich genomen: het organiseren van de gezamenlijke diners op woensdagavond. "Daar gaat behoorlijk wat tijd in zitten," vertelt iemand uit de kerkgemeenschap. "Het vraagt veel energie en werk."

Dat Lynne dit alles met een beenprothese doet, is voor de mensen die haar kennen simpelweg onderdeel van wie ze is. "Ze is actiever dan de meeste mensen die ik ken," zegt een ander. "Haar beenprothese houdt haar nergens van tegen."

Omdat Lynne zo actief is, stapte ze relatief vroeg in haar traject over op de Power Knee. "Je moet laten zien wat je wilt gaan doen, dat je actief bent en ook actief wilt blijven om voor de Power Knee in aanmerking te komen," legt John uit. "En dat heeft ons leven echt enorm vooruitgeholpen."

Voor Lynne was de overstap naar de Power Knee een keerpunt in het terugwinnen van haar zelfstandigheid. Iets waar ze hard voor had gevochten.

In het begin van haar herstel vormden juist de mensen die het meest van haar hielden soms de grootste drempel. "Niemand wilde dat ik iets deed. Ze waren zó bang om me iets te laten doen," vertelt ze lachend. "En ik zei: natuurlijk wil niemand vallen. Maar dat zal soms moeten gebeuren, totdat ik op het punt ben dat ik weer kan doen wat ik moet kunnen doen."

En toen kwam het moment waar ze zo hard naartoe had gewerkt.

"Opeens kon ik gewoon lopen. En ik dacht: ik heb die wandelstok helemaal niet nodig. Weg ermee. Dus ik schoof hem aan de kant en begon gewoon te lopen. Het was zó geweldig om niets meer in mijn hand te hoeven hebben en niets nodig te hebben om me te ondersteunen."

"Naar de kerk gaan. Naar concerten. Een auditorium binnenlopen. Die hellingen zijn soms echt verschrikkelijk. Maar ik zei tegen mezelf: dit zijn dingen die ik wil kunnen doen. Het terugwinnen van mijn zelfstandigheid was een strijd, maar uiteindelijk kregen de mensen om me heen door dat ik het kan."

Van alle mijlpalen die Lynne sinds haar amputatie heeft bereikt, is er één die er voor haar bovenuit springt. Vanaf het allereerste begin stond die bovenaan haar wensenlijst: dansen met haar zoon op zijn bruiloft.

"Toen ze die avond de dansvloer opstapte, hield niemand het droog," vertelt John.

Lynne glimlacht bij de herinnering. "Dat was heel emotioneel. Het stond echt bovenaan mijn lijst. Dat ik met mijn zoon kon dansen op zijn bruiloft, samen met hem van dat moment kon genieten en zijn bijzondere dag kon meemaken. Ja, dat betekende ontzettend veel voor me."

Volgens John heeft de Power Knee een belangrijke rol gespeeld in het mogelijk maken van zulke momenten. "Het blijft bijzonder voor ons, dat ze dankzij die extra mobiliteit weer een leven kan leiden dat dichter bij haar oude leven ligt. Zo normaal als het voor ons kan zijn."

Hij voegt eraan toe: "Misschien duurt het ’s ochtends iets langer om je aan te kleden, of ’s avonds om je klaar te maken voor bed. Maar je kunt nog steeds je leven leiden."

Lynnes advies aan anderen die een vergelijkbare weg bewandelen, is eenvoudig, maar komt recht uit haar eigen ervaring: "Blijf positief. En zorg dat je altijd een paar mensen om je heen hebt van wie je weet dat ze achter je staan."

Van een jeugd vol muziek en een klas vol kinderen tot een operatie die alles veranderde en die bijzondere dans met haar zoon op zijn bruiloft: Lynne Cox is elke uitdaging recht tegemoet gegaan. Haar Power Knee heeft haar niet alleen geholpen om haar mobiliteit terug te krijgen. De prothese helpt haar vooral om te blijven bewegen richting alles wat voor haar écht belangrijk is.