“Vroeger verborg ik mijn hand en maakten de blikken van anderen mij onzeker. Nu praat ik over vroeger, over de weg die ik heb afgelegd en laat ik mijn hand zien aan iedereen die maar wil! Ik ben nu pas écht trots op wie ik ben!”

Sabine is geboren met congenitale adactylie van haar linkerhand. Dat betekent dat ze aan één hand delen van haar vingers mist. Als kind werd ze regelmatig gepest en daarom verstopte ze haar hand in het openbaar. Het was pas later, in 2017 toen zij haar eerste i-Digits kreeg, dat ze besefte dat dat niet hoeft. Nu is ze trots op zichzelf, mét prothesehand.

“Gedurende mijn kindertijd werd ik regelmatig gepest en uitgelachen. Ik verstopte mijn hand daarom altijd in het openbaar en gebruikte hem dus zelden tot nooit. Na een aantal jaar kreeg ik eindelijk een eerste prothesehand. Het was echter niet meer dan een siliconen handschoen die ik op moest vullen met watten. Het was verschrikkelijk. Mensen keken me na en lachten me weer uit. Daardoor begon ik mijn hand weer te verstoppen."

Op internet las ik wel eens over myo-elektrische prothesehanden. In 2015 kreeg ik een uitnodiging voor een informatiedag over prothesehanden. Daar leerde ik voor het eerst over i-Digits. Ik nam de brochure mee en zocht op internet naar verhalen van mensen met bionische prothesehanden. Ik begon er steeds meer over te dromen! Stel dat ik zo’n hand zou hebben, dan kan ik links een glas vashouden, dan kan ik een pepermolen bedienen, dan kan ik alles!

Op een ochtend in 2017 werd ik vastbesloten wakker: ik wilde een bionische hand en ik wilde de i-Digits. Ik had er immers al zoveel over gelezen. Ik ondernam actie en kon er een gaan proberen. Dolgelukkig was ik toen ik voor het eerst in mijn linkerhand een beker kon vasthouden! Ik trainde keihard. Toen ik de hand weer moest teruggeven omdat de testperiode erop zat, voelde het alsof ik ‘mijn hand’ moest afgeven. Toen wist ik het zeker, ik wil deze hand definitief.

En mijn droom kwam uit: ik ben de trotse eigenaresse van de allerbeste bionische hand die er voor mij is! Elke dag opnieuw ben ik er nog dankbaar voor. Mijn moeder heeft me altijd geleerd dat ik alles kan, als ik maar wil, en dat zeg ik nog altijd tegen mezelf. Ik probeer alles uit, en ik ben nog steeds trots als ik iets nieuws kan. Alles wat me vroeger kwetsbaar maakte, maakt mij nu sterk! Vroeger verborg ik mijn hand en maakten de blikken van anderen mij onzeker. Nu praat ik over vroeger, over de weg die ik heb afgelegd en laat ik mijn hand zien aan iedereen die maar wil! Ik ben nu pas écht trots op wie ik ben!